De verloren zoon

In het leven heb je zo van die momenten dat je niet meer weet welke richting uit te gaan. Of jouw pad naar links of rechts is. Of je gewoon verder moet gaan of net op je stappen terug moet keren. We voelen een sterk verlangen in ons hart, maar toch lijkt het alsof datgene wat we verlangen maar niet dichter bij lijkt te komen. Of zelfs minder en minder waarschijnlijk lijkt te worden. Twijfels steken de kop op, oude angsten komen bovendrijven. Voor we het weten zitten we weer vast in een vicieuze cirkel in ons hoofd. De nood voor controle komt op. We proberen vast te klampen, de wereld en de mensen rondom ons in een bepaalde richting te doen bewegen. Een richting die ons zal brengen wat we willen, het gevoel van veiligheid waar we naar op zoek zijn. De wetenschap dat we het zelf in de hand hebben. En is dat niet net wat ons verteld wordt elke keer het over manifestatie gaat?

Maar net als een handvol zand, hoe harder je probeert vast te klampen, hoe sneller het uit je handen glipt. Het is moeilijk in vertrouwen te gaan als je zo erg op iets gefocust bent. Om het leven te laten stromen en de zaken zich te laten ontvouwen zoals ze voorbestemd zijn. Om de controle helemaal op te geven en de sleutels in handen te geven van iets hogers. Begrijp me niet verkeerd, er is helemaal niets mis met het hebben van verlangens. Maar er zijn miljarden factoren die er voor zorgen of jouw verlangen tot vorm kan komen. En op een paar factoren na, heb je er zelf bitter weinig over te zeggen.

Je kan je verlangens duidelijk maken. Er actie op ondernemen, maar de uitkomst ligt doorgaans niet enkel aan ons. Het is natuurlijk verleidelijk te denken dat als we toch maar dit of dat zeggen of doen we de situatie om kunnen draaien. Dat je de gedachten en handelingen van een ander zo kan draaien dat wat jij wil uit kan komen. Het is soms een fijne lijn om te bewandelen. Daarom is het zo belangrijk om steeds goed te voelen. Doe ik dit om een angst te voeden of omdat het natuurlijk voelt? En om te genieten van het proces, van elke stap, zonder focus op de uitkomst. Om helemaal in het huidige moment te blijven. En om in dat moment te bepalen hoe jij in het leven wil staan en jouw waarheid uit te dragen. Houd ik mijn hart open of sluit ik het weer af zodra er een obstakel op mijn pad komt, uit angst om weer maar eens gekwetst te worden? Blijf ik met plezier aan mijn droom bouwen of trek  ik me terug uit angst om te falen?

Laat die uitkomst maar over aan iets hoger dan jou. Aan het leven zelf. Aan die bron van onvoorwaardelijke liefde die zich in jou bevindt. We zijn er allemaal naar op zoek buiten ons, in een ander, in een groep, een job of een voorwerp. De erkenning dat we voldoende zijn, dat er niets mis is met ons, dat we het leven niet verkeerd doen. Alsof er een onbekend stappenplan voor ons is uitgestippeld, omringd door landmijnen en we elke keer worden gestraft als we een verkeerde stap nemen, terwijl niemand ons heeft verteld wat de juiste weg is! Zo kan het leven als een sadistisch spel lijken, geregisseerd door één of meerdere goden die ervan genieten om ons te zien lijden.

Je kan niet falen en je wordt niet gestraft!

Als je het allemaal niet meer weet, keer dan terug naar de essentie. Naar de stilte in jezelf waar de antwoorden zullen komen. Geef je over aan de stroom van het leven, aan het goddelijke waar ook jij deel van uitmaakt. Als een kind, dat is verloren gelopen op het strand, tranen van diepe opluchting huilt als het terug in de armen van de ouders wordt gesloten, zo zal ook jij een diepe zucht slaken, eens je je ten volle kunt overgeven in de armen van Spirit. Hoe ver je ook bent afgedwaald, hoe vaak je het leven ook hebt vervloekt, gewenst dat het anders was, ertegen gevochten hebt, … je zal steeds weer thuis verwelkomd worden. Net zoals de verloren zoon, die na een lange zoektocht en het verspillen van zijn vaders geld weer thuis werd verwelkomd zonder enig verwijt, zonder enige vraag, maar met een groot feestmaal om zijn terugkeer te vieren.

En daar zal je zien dat je er nooit alleen voor hebt gestaan. Hoe een onzichtbare hand je elk moment van elke dag en elke nacht heeft geleid, zelfs de donkerste en meest uitzichtloze. Zelfs diegenen waarvan je dacht dat ze nooit zouden eindigen en waar je je het meest eenzaam hebt gevoeld. Hoe ver je ook bent afgedwaald, steeds opnieuw zal je in de armen worden gesloten van het Hogere. Want het leven is niet tegen jou, alles is er voor jou. Je zal er kunnen zien dat iedereen die jou ooit heeft afgewezen, verlaten of pijn heeft gedaan, een engel was, gezonden om jou terug te leiden naar daar. Die plek van éénheid, die plek van onvoorwaardelijke liefde. Waar je helemaal jezelf mag zijn, met al jouw twijfels en angsten, met alles waar je schuld of schaamte over voelt. Waar jouw gekwetste innerlijk kind eindelijk rust mag vinden. Zonder enig oordeel.

En van daar kan je weer de wereld instappen, als jezelf, in vertrouwen. Gesteund en gedragen door liefde kan je ook voor anderen een baken worden. Iemand bij wie zij zich veilig mogen voelen, net zoals zij zijn. Met compassie en zonder oordeel. Laat dat jouw bijdrage worden aan een mooiere wereld. Laat alles dat je doet, in de wereld wil brengen, doordrongen zijn van die liefde. Doe alles alsof je het doet voor Spirit, voor God, voor het Leven zelf. En voor je het weet, zal je merken dat alle liefde, alle dankbaarheid, alle voldoening die je hierdoor mag ervaren, gespiegeld zal worden. Niet altijd in de vorm die je initieel voor ogen had, maar beter, en in vertrouwen dat alles voor jouw hoogste goed is. Wetende dat het beste hoofdstuk van jouw leven nog moet geschreven worden, eens je de controle, gevoed door jouw angsten en twijfels, terug durft geven aan het hoogste.